Arnold Berkhout (1951-2018)

Onverwacht en tot ons grote verdriet is op eerste Paasdag ons zeer gewaardeerd panellid Arnold Berkhout overleden. Hij mocht slechts 66 jaar worden. Arnold was de senior-ervaringsdeskundige van Nederland Onbeperkt, een altijd enthousiast mens, dat nog vol plannen zat en zijn bijzondere levensverhaal graag wilde delen. “Praat mét ons en niet óver ons”, was een van zijn credo’s. Want, zo zei hij vaak: “Wij zijn niet zielig. Wij willen ook gewoon mee kunnen doen.”

Geschreven door Guido Bindels

Arnold Berkhout werd op 4 mei 1951 in hartje Jordaan in Amsterdam geboren. En zes maanden later te vondeling gelegd. De nonnen ontfermden zich over de baby, die daarna van de ene naar de andere instelling verhuisde. Hij was een jongetje met een lichte beperking. Wie wilde hem hebben, wie kon daar in die tijd iets mee?

Hij was al een beginnende tiener toen er eindelijk een beetje ‘vastigheid’ kwam in het leven van Arnold. Bij een pleeggezin in Woerden. Maar ook daarna zat het hem niet altijd mee. Zijn levensverhaal is omgeven met vele grauwsluiers. Met als klap op de vuurpijl een mislukte operatie die hem, op latere leeftijd, met een dwarslaesie in een rolstoel deed belanden.

Ondanks alle tegenslagen en beperkingen was Arnold een positief mens die ook als 65-plusser niet somberend achter de geraniums wilde gaan zitten. Voor Arnold Berkhout was het glas meestal half vol. Zelfs toen hij aan een operatie aan een versleten nekwervel die dwarslaesie over hield. Natuurlijk kon hij wel eens vloeken en tieren, vooral als hij pijn had, maar hij was gewend aan een leven van vallen en weer opstaan. Hij was geen type dat snel bij de pakken ging neerzitten. “Focus je op wat je nog wel kunt”, hield hij anderen voor. “Laat je niet te veel betuttelen. En kom voor jezelf op.”

Dat laatste leerde Arnold Berkhout ook van zijn geestelijk beperkte vrouw Lida, de liefde van zijn leven. Alleen al het noemen van haar naam toverde altijd een brede glimlach op zijn gezicht. En zijn ogen straalden als hij vertelde hoe hij haar had ontmoet. Hij was op vakantie met Stichting Het Buitenhof, de grote reisorganisatie voor mensen met een beperking. In Oostduinkerke, aan de Belgische kust.

Arnold zat op een muurtje bij het subtropisch zwembad. De ‘loeier’ ging als waarschuwing voor de kunstmatige golven die eraan zaten te komen. Opeens zag hij een vrouw steeds kopje ondergaan. Ze zat met een teen vast in een roostertje. Arnold twijfelde geen moment, dook het water in en bevrijdde haar.

De reddende engel wilde wel verkering met de bijna verdronken vrouw. Zij woonde in Hoofddorp, hij in Woerden, maar waar mogelijk zochten ze elkaar op. Tien jaar later trouwden ze. Op 13 juli 2006. Arnold kon toen nog gewoon lopen. Dat kon hij ook nog toen het stel verhuisde naar Baarn. In Sherpa’s Woonwijk Eemeroord vonden de twee hun definitieve draai.

Lida en Arnold hadden het goed samen en zij stimuleerde hem om toch vooral zijn bijzondere levensverhaal met anderen te delen. Toen Nederland Onbeperkt hem vroeg om panellid te worden van de campagne twijfelde Arnold dan ook geen moment.

Mensen vertellen dat ze niet bij de pakken moeten gaan neerzitten. Anderen laten zien wat voor mooie dingen mensen met een beperking kunnen maken. Praten over het belang en succes van goede dagbesteding. Mensen mondiger maken. Van elkaar leren, op wat voor gebied dan ook: Arnold wilde nog zoveel doen.

Helaas werd hij veel te snel ingehaald door de tijd.

Wij wensen Lida heel veel sterkte met dit enorme verlies.