Blog Jeannette: “Bizarre diagnose: een herseninfarct”

Vandaag is de Europese Dag van de Beroerte. Jeannette blikt terug naar de tijd waarin ze door twee herseninfarcten werd overvallen.

Zaterdag 25 juli 2009

Mijn man Wim en ik rijden naar Tsjechië. We hebben erg veel zin in een ontspannen weekje vakantie. Het loopt echter totaal anders dan verwacht…

Zondag 26 juli 2009

De eerste ochtend in het hotel, op weg naar het ontbijt. Ik krijg mijn linkerbeen niet goed mee, wat raar. Als we bij de ontbijtzaal komen kan ik zonder steun van Wim niet meer lopen. Ik lijk wel een dronken vrouw. Wim wil hulp inschakelen. Ik ben echter super opstandig en wil ‘gewoon gaan eten’. Dat blijkt niet goed te lukken, stukken brood met ei vallen uit mijn mond terug op mijn bord…

Bij de receptie vragen we om een arts. Omdat het zondag is zou het wel eens lang kunnen duren. Zelf naar het ziekenhuis rijden lijkt de beste optie. Eenmaal daar gebeurt er heel snel heel veel. Lichamelijk onderzoek, bloedafname en een CT-scan. Dan een bizarre diagnose: een herseninfarct. ‘Hoe kan dat, weten jullie dat wel zeker, ik ben 48 jaar… Ik mag toch wel terug naar het hotel, het is onze eerste vakantiedag…’

Binnen no time lig ik op de intensive care. Totaal overrompeld. Mijn linkerarm laat het ondertussen ook afweten. Gelukkig blijft mijn spraak intact.

Een week hotel wordt een week ziekenhuis. Onzekerheid, verdriet en eenzaamheid door gebrekkige communicatie. Slechts een enkeling spreekt Engels. Onderzoeken en overleg over vervoer naar huis. Revalidatie staat niet op de planning. Ik vraag om een looprek en beweeg me ontelbare keren over de gang. Een slepend been wordt heel voorzichtig een wat volgzamer been. Een brede glimlach en een opgestoken duim van de afdelingsarts motiveren extra. Op onze laatste vakantiedag word ik door een Nederlandse ambulance opgehaald en naar huis gebracht. Wat een opluchting! Heel gedreven start ik met mijn revalidatie. Drie keer per week naar de fysiotherapeut, de ergotherapeut komt aan huis. Geleidelijk functieherstel geeft me vertrouwen in een goede afloop.

Woensdag 26 augustus 2009

Ik sta op en voel me anders. Mijn arm en been deden het toch alweer beter dan nu? In de spiegel zie ik een scheve mond…Een tweede herseninfarct, opnieuw opname in het ziekenhuis. Angst en paniek slaan toe, veel erger dan de eerste keer. ‘Ik was zo goed bezig, iedereen prijst mijn wilskracht en nu…mijn lichaam laat me weer in de steek. Dit is mijn straf, ik heb mijn lichaam teveel belast. Nu doe ik niets meer!’ Het kost de revalidatiearts veel moeite om me te laten inzien dat ik er weer net zo hard voor moet gaan. Met veel steun van mijn gezin en vriendinnen lukt het me gelukkig om mijn angst te overwinnen. Ik pak de draad weer op en zet me opnieuw voor honderd procent in. Nog een lange weg te gaan…

Benieuwd welke weg Jeannette daarna bewandelde?  Ze vertelt het hier.
Sta jij vandaag ook stil bij het moment waarop jij of een dierbare met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) te maken kreeg? Onder deze blog kunnen ervaringen gedeeld worden.