Blog Guido: “Zorgen moet je doen. Met z’n allen. Samen!”

“Zorgen moet je doen, niet maken”, staat er op pagina 166 van mijn boek over ons leven met Brigitte. Het is een citaat van ‘Loesje’. En zo is het natuurlijk helemaal. Nederland telt ongelofelijk veel mensen die dagelijks vol overgave en bovenal vol warme liefde met zorgen bezig zijn. Voor hun kind, partner, ouder, of andere naaste. Het zorgen máken wordt meestal veroorzaakt door omstandigheden van buitenaf, zoals: De vaak kromme regels van de overheid. Het bureaucratische vrij worstelen. Het aantal hoge rekeningen dat alleen maar meer wordt. Of het onvoldoende serieus genomen worden door (zorg)instanties.

Nederland staat in lijstjes internationaal goed aangeschreven als het om de ‘gewone’ zorg gaat, maar als je naar de specifieke zorg kijkt en alle rompslomp daar omheen zie je juist Nederland vaak ook op z’n smalst. Er wordt veel gevraagd van mantelzorgers en goedwillende zorgverleners op de werkvloer. Wie luistert hoort de noodkreten. Mensen bij wie het water tot de lippen is gestegen buigen verslagen hun vermoeide hoofd óf starten, als ze daar de energie nog voor hebben, juist een actie. Een prachtig pamflet voor de ouderenzorg, hulde Hugo! En een voor ZEVMB’ers, mensen met Zeer Ernstig Verstandelijke en Meervoudige Beperkingen, #ikziejewel. Maar het gaat in principe toch om hetzelfde?

Een actie hier, een campagne daar. Met soms een prachtig individueel (doelgroep)succes, maar waar mijns inziens de Grote Gemene Deler te weinig aandacht krijgt. Verenigingen en stichtingen voor mensen met autisme, het Syndroom van Down, demente bejaarden, mensen met zeldzame spierziekten, mensen met slokdarmkanker, juist darmkanker of welke vorm van deze vreselijke ziekte dan ook: De versnippering is groot en nauwelijks nog te overzien. Wie moet je steunen, mentaal en/of financieel? Wie schreeuwt het hardst, krijgt de meeste publiciteit, heeft de meeste en/of de grootste problemen?

Soms heb ik het idee dat we elkaar in de weg lopen in plaats van elkaar versterken. Iemand met autisme heeft toch precies dezelfde warme en liefdevolle zorg nodig als iemand met het Syndroom van Down, iemand met kanker of die demente bejaarde? Het wiel hoeft toch niet door iedereen apart en telkens weer te worden uitgevonden? Gaat het niet voor elke doelgroep in principe om hetzelfde? Zoals bijvoorbeeld betere zorg, meer handen op de werkvloer, minder administratieve rompslomp en – daar is het weer, mijn persoonlijke sleutelwoord – bovenal meer empathie, bij zowel de zorgverleners en instanties als de overheid?

Samenwerken, samen optrekken, lijkt mij juist in dit woud van organisaties, stichtingen en individuele acties van groot belang. Zodat niet alleen de mensen met het grootste netwerk, de hardste stem en de meeste energie aandacht krijgen, maar ook die stille meerderheid, die te moe is geworden van al het zorgen om nog zijn stem te verheffen.

Dit gaat, naar mijn mening, ook op voor die steeds kleiner en beperkter wordende persoonlijke wereld. Te vaak zie ik ook dáár mensen wier blik is versluierd door mist en regen, voor wie het leven een te hoog prikkeldraadgehalte heeft gekregen. Mensen die overspannen zijn of een burn-out hebben. Die de energie niet meer hebben om voor hun naaste op te komen. Soms zwijgen als ze zouden moeten praten, omdat ze zelfs bang zijn dat hun dierbare dan slechtere zorg krijgt. Of mensen die denken er helemaal alleen voor te staan. Omdat ze te vaak gehoord hebben dat ze de enigen zijn, en als zeurende ouders of dwarse partners neergezet worden. Mensen die dat stempel bijna letterlijk op hun voorhoofd voelen staan.

Tegen die mensen zou ik willen zeggen: Je staat er niet alleen voor! Er zijn meer mensen die tegen dezelfde problemen aanlopen, die ook met de handen in het haar zitten. Trek je niet terug in je zelf, voel je niet lastig, maar blijf opkomen voor diegene die jou zo lief is en praat met anderen over jouw problemen.

Als puntje bij paaltje komt zijn we ook als het om de zorg gaat allemaal pelgrims op dezelfde reis. Sommigen hebben betere wegenkaarten, maar dat mag er niet voor zorgen dat zij bevoordeeld worden, waar anderen juist de weg kwijtraken. Leer van elkaar, vul elkaar aan, versterk elkaar.

Zorgen moet je doen. Met z’n allen. Samen!

 

Guido Bindels (61, panellid Nederland Onbeperkt), is journalist en auteur, maar bovenal vader van Brigitte. Over hoe het is om te leven met een kind met een meervoudige beperking schreef hij het boek ‘Brigitte’. Zie www.guidobindels.nl