Blog Guido: “Ook vaders van ‘gezonde’ kinderen mogen klagen en puffen”

“Hey dude, gefeliciteerd.”
Boks.
“Proficiat jongen.”
Boks.
“Geweldig makker.”
Boks.

Maandagavond is ‘spelletjesavond’ voor mijn zoon Roger en zijn vrienden. Vaste prik. Bij mij thuis. Al ruim twintig jaar lang. Ik heb ooit geprobeerd hun ‘D&D-passie’ te begrijpen, maar dat al lang geleden opgegeven. Het is hun uitje en ik geniet van die mooie vriendschap die stand heeft gehouden.

De tieners van toen zijn dertigers geworden, de dolle drinkenbroeders meer en meer zorgzame vaders. Ik heb ze zien (op)groeien, zien transformeren. En nu is er dus alweer iemands vrouw in blijde verwachting.

Die zwangerschappen en het vaderschap zorgen voor een andere dynamiek in de groep vrienden. Deze opa ziet het allemaal gebeuren. Met stijgende verbazing in het begin. Want ik heb er wel aan moeten wennen.

“Ze is vannacht bijna elk uur wakker geweest.”
‘Ze’ is de pasgeboren baby van een van de ‘maandagavondmannen’.

“Man, hou op, die van mij was aan de schijterij. Heb vanaf zes uur vanochtend luiers moeten verschonen.”
‘Die van mij’ is de kleine jongen van een andere ‘speler’.

Het is al bijna een gewoonte geworden. Bij binnenkomst even gezellig klagen over het jonge ouderschap. Elkaar tips geven en vervolgens lachend naar boven gaan om zich helemaal over te geven aan een spel dat de kinderen weer in de vaders wakker maakt. Ik hoor ze dan genieten.

Aanvankelijk dacht ik dan: Hoezo een nachtje wakker?
Brigitte heeft kort na haar geboorte twee jaar niet geslapen, kreeg epileptische aanvallen!

Hoezo luiers verschonen?
Heb je iemand van 29 jaar die spastisch is wel eens een schone luier aan gedaan?

Doorwaakte nachtjes en een paar overvolle luiers horen bij het jonge ouderschap, dus maak je niet druk!

Gelukkig besefte ik op tijd dat dit niet eerlijk was. Dat de nieuwe vaders gewoon recht hebben op hun gepuf en geklaag. Ik mag ze niet vergelijken met mezelf. Trouwens, was ik tijdens de eerste jaartjes van mijn andere twee kinderen dan zo anders? Ik denk het niet.

Ik weet nog goed toen mijn jongste dochter Suzanne net was geboren. Een prachtig kerngezond meisje. Juist dat laatste zorgde voor een kronkel in mijn hoofd. Brigitte was MIJN meisje, niemand kon haar vervangen, haar plaats innemen. Het sloeg nergens op.

Na enkele dagen constateerde de verloskundige een ‘ruisje’ in het hartje van Suzanne. Het hoefde niets ernstigs te zijn, maar voor de zekerheid moesten we toch even naar het ziekenhuis. Opeens gingen alle alarmbellen bij me rinkelen en van het ene op het andere moment was die kronkel verdwenen. Er was gelukkig niets aan de hand. En ik werd al snel net zo’n bezorgde en puffende vader als die mannen van nu.

Natuurlijk ben ik vanwege mijn gehandicapte dochter Brigitte soms nog wel wat overgevoelig. Maar als ik blogs schrijf waarin ik mensen met zorgintensieve kinderen oproep niet jaloers te zijn op anderen die veel minder zorgproblemen hebben, en zich vooral te richten op de liefde van het eigen kind, dan moet ik natuurlijk zelf niet het verkeerde voorbeeld geven.

Ik gun de mensen die de vlag uit hangen als hun kind is geslaagd dat van harte. Ook al zal ik dat bij Brigitte nooit mogen meemaken. Ik geniet van de kinderfeestjes die hier in huis worden gevierd met de kleinkinderen. En ik ben blij als ook deze nieuwe zwangerschap weer tot een prachtige geboorte van een kerngezonde baby leidt.

“Proficiat dus.”
Boks!

En als je even wilt klagen en puffen dan mag dat. Heb ik ook gedaan. Daar zijn we nu eenmaal mannen voor.

De gevoeligheid rond mijn eigen situatie stop ik wel in die onzindiscussies, die je steeds meer ziet. Zoals bij voorbeeld bij die mensen die zich opwinden over de namen vegetarische kipstickjes en visvrije tonyn. Die vinden dat de naam ‘vegetarische slager’ misleidend is en dat dit allemaal verboden moet worden. Willen ze daarna ook woorden als boerenkool, koninginnensoep, katjesdrop, kunstbloemen etc. gaan verbieden? Dan denk ik echt: Man get a life! Wat een probleemloos luxeleven moet je hebben als je je daar druk om kunt maken. Klagen mag, maar dan moet het wel ergens over gaan. Zoals over onze kinderen.

 

Guido Bindels (61, panellid Nederland Onbeperkt), is journalist en auteur, maar bovenal vader van Brigitte. Over hoe het is om te leven met een kind met een meervoudige beperking schreef hij het boek ‘Brigitte’. Zie www.guidobindels.nl