Blog Guido: Een hartverwarmend slotakkoord

Aan het einde van een lange publiekscampagne hoor je normaal gesproken conclusies te trekken. Hoe is het gegaan, maar vooral wat hebben we bereikt? Toen mij twee jaar geleden als kersvers panellid werd gevraagd wat ik persoonlijk wilde, zei ik: “Dat er meer aandacht komt voor de ‘verborgen’ groep gehandicapten waartoe Brigitte behoort.”

Kernpunt voor Nederland Onbeperkt was gelijke rechten voor iedereen, ervoor zorgen dat allerlei belemmeringen worden weggenomen en dat mensen met een beperking eerlijke kansen krijgen op de arbeidsmarkt. Voor personen als Brigitte leek dat niet zo aan de orde. Maar ook zij, die vaak ‘weggestopt’ worden achter de deuren van zorginstanties, hebben rechten en belangen. Deze groep mag, vanwege de ernst van hun handicaps en omdat ze zichzelf niet in woord en daad kunnen uiten, geen ‘vergeten groep’ worden en mag, ja moet óók gezien worden.

Er is, wat dat betreft nog steeds een lange weg te gaan. Het bureaucratische vrijworstelen is niet zomaar opeens voorbij. Nog steeds zijn er personen die vinden dat mensen als Brigitte, die niet actief kunnen deelnemen aan de maatschappij ook maar weg moeten blijven uit die maatschappij. De politici – het ancien regime – geven nog vaak genoeg niet thuis. Ze investeren, ten faveure van multinationals als Unilever en Shell, liever in de opheffing van pakweg de dividendbelasting, dan dat ze zich druk maken om de echte zorg. Ze zijn meesters in het bedenken van tijdelijke oplossingen voor blijvende problemen.

En ja, ik sta na al die jaren nog steeds tegenover regelambtenaren die praten met een houten mond, met ijzer op hun ziel. De ijskoude hand van de zakelijkheid blijft voelbaar. Maar Nederland Onbeperkt heeft toch voor meer bewustwording gezorgd. Verschillende panelleden hebben hun doelen bereikt. Prachtige, schitterende zonnestraaltjes dwars door de mistflarden heen. Het geeft hoop. En in het rijk van de hoop is het dus nooit winter.

Voor Brigitte eindigde de campagne in een tent in het Amsterdamse Bos, waar het programma kundig en met een aangenaam gevoel voor humor aan elkaar werd gepraat door Marc de Hond, met een ‘pareltje’.

Enkele dagen voor het eindfeest had ik nog de jaarlijkse verantwoordingsformulieren voor de kantonrechter moeten invullen. En natuurlijk bleef het computerprogramma weer hangen toen er een verschil van 1 euro en 36 cent bleek te zijn tussen haar toch al niet noemenswaardige banksaldo op 1 januari en op 31 december 2017. Eerst duidelijk uitleggen voordat je verder gaat! En ja, ook de bank deed weer moeilijk toen ik haar jaarrekening opvroeg. Al jarenlang repeterende ergernissen.

Maar naast die ijskoude hand van de zakelijkheid zijn er ook vele warme handen die tegen je hart tokkelen. Ik noemde in blogs die ik de afgelopen twee jaar schreef al heel wat kanjers bij naam. Maar tijdens het slotfeest kwam daar uit onverwachte hoek dus nog een nieuwe opper-tokkelaar bij.

Vincent Bijlo had speciaal voor Brigitte een heerlijk liedje gemaakt. De cabaretier, schrijver en columnist is zo’n mens die niet bang is om met zijn gedachten ook andermans gevoelens te raken. Zo iemand die weet dat gevoel geen denkfouten maakt. Helemaal Brigitte haar type dus. Als ze had kunnen praten had ze meteen al bij de eerste kennismaking gezegd: Ik vind jou leuk, mag ik je houden?

Empathie was mijn eigen persoonlijke sleutelwoord tijdens die twee jaar Nederland Onbeperkt. Puur is beter dan perfect placht ik ook meer dan eens te zeggen. Aan die puurheid en empathie geen gebrek de laatste tijd, ook daarin zijn wel degelijk stappen gemaakt. Ja, er blijft ook na deze publiekscampagne nog veel te doen. Maar bij het afscheid overheerst het positieve gevoel. Bovendien: wie alles ernstig neemt, neemt de ernst niet ernstig.

“Brigitte, Brigitte, Brigitte”, zong Vincent Bijlo en de zaal murmelde zachtjes mee. Ons meisje genoot, groeide, glunderde en schitterde, want al kan ze weinig, ze had precies in de gaten waar het om ging. Zij was op dat moment de prinses.

Dankjewel alle mensen die Nederland Onbeperkt mogelijk hebben gemaakt en een gezicht hebben gegeven. Gefeliciteerd mede-panelleden met wat jullie allemaal op jullie eigen, mooie persoonlijke manier hebben bereikt.

En dankjewel Vincent Bijlo voor dat prachtige, hartverwarmende slotakkoord.

 

Guido Bindels (61, panellid Nederland Onbeperkt), is journalist en auteur, maar bovenal vader van Brigitte. Over hoe het is om te leven met een kind met een meervoudige beperking schreef hij het boek ‘Brigitte’. Zie www.guidobindels.nl