Blog Guido: “Ze doet haar werk met hart en ziel”

“De mensen op de werkvloer kunnen er niets aan doen.” Ik heb het de afgelopen jaren, toen we zo in de ban waren van bezuinigingen, vaak gezegd. Ik kon dat ook makkelijk zeggen, omdat ik van heel dichtbij een heel goed voorbeeld had. En dan bedoel ik niet mijn zorgintensieve dochter Brigitte, maar mijn andere meisje, mijn jongste, Suzanne. Zij werkte zich niet drie, maar zes slagen in de rondte bij een grote zorginstantie. Ik zag hoe ze zich met hart en ziel inzette voor de gehandicapten daar. Hoe ze moest roeien met riemen die er amper waren. En hoe ze, piepjong als ze was, zware verantwoordelijkheden kreeg opgelegd.

Toen Brigitte hier in Dordrecht naar een spiksplinternieuwe locatie ging, was dat gekoppeld aan iemand bij wie ze jarenlang, tot volle tevredenheid dagbesteding had genoten. We lieten haar op die nieuwe plek dus, dachten wij, achter in vertrouwde en ervaren handen. Maar die vertrouwde handen hadden in een zeer chaotische opstartfase pijnlijke knieën. Met andere woorden, door een ongeluk viel ze uit. En moesten wij het leeuwendeel van de zorg over laten aan een meisje dat notabene nog jonger was dan onze Suzanne.

Klein, jong en onervaren. Zo zagen wij haar toen in elk geval. Bovendien in een omgeving waar van alles misging. In een gebouw waar allerlei constructiefouten voor grote onrust zorgden. En dan heb ik het niet alleen over ijssalonachtig (te) fel licht, maar bij voorbeeld ook over een geluidsweerkaatsing die alle wettelijke normen ruimschoots overschreed. Over een echo die over het zaaltje galmde alsof je in een uitverkocht voetbalstadion zat.

Onrust dus. Op alle gebieden, in zowel de directe zorg, in een groep die qua samenstelling niet bij elkaar paste, als de omgeving. En de persoonlijke begeleidster van onze Brigitte, de enige vertrouwde factor, zat dus de rest van het jaar, dat nog maar net was begonnen, ziek thuis. Verrekte moeilijk, voor ouders die er toch al niet goed in zijn om de zorg van hun kind voor een deel in andermans handen te leggen.

Kon dit meisje het wel aan? Hoe lang zou ze dit volhouden? Werd er geen roofbouw op haar gepleegd? Wanneer gaat ze verdrinken? We vroegen ons veel af in die tijd. Maar in plaats van kopje onder te gaan stond ze steeds vaker fier overeind in die oceaan vol twijfels. Ze holde en vloog, zorgde en regelde. Onze angsten verdwenen, ons respect voor haar groeide. Het meisje bleek een jonge vrouw. Die haar armen uit de mouwen stak. En, het allerbelangrijkste nog, we zagen dat ze haar werk met hart en ziel deed.

Genoeg handen op de werkvloer is niet voldoende, het gaat ook om de juiste handen, vooral op die werkvloer. Zonder dat zij er erg in had, liet ze ons zien dat goede zorg niet alleen te maken heeft met leeftijd en ervaring. Het begint met, sorry daar heb je mijn stokpaardje weer, empathie. En dat had en heeft ze in overvloed.

We zijn nu een aantal jaren verder. Van opstartproblemen, die, zo merkten we, wel heel erg lang kunnen duren, kan en mag zo stilaan geen sprake meer zijn. En juist nu moet onze Brigitte helaas afscheid nemen van die lieve ‘vechter’ die zo groot is gegroeid. Ze gaat elders werken. Waar ze geen weekenddiensten meer hoeft te draaien en meer tijd heeft om bij haar vriend te zijn.

Natuurlijk begrijpen wij dat, al vinden wij het wel jammer. Brigitte zal haar missen. Wij, de ouders, ook. Want het is zo belangrijk aan wie je de zorg van jouw kind toevertrouwt. En het is zo fijn als oorspronkelijke vooroordelen die je vaak hebt, door die persoon worden weggenomen.

Goede zorg heeft niet alleLiekeen te maken met leeftijd en ervaring. Goede zorg verlenen moet ook in je zitten, een soort roeping zijn. Helaas is dat, in alle sectoren van de zorg, van arts tot manager, van regiohoofd tot persoonlijk begeleider, niet altijd en overal het geval. Maar bij haar zag ik wat ik ook bij mijn jongste dochter Suzanne zie: het zit er gewoon in, het is de juiste bloedgroep!

Zondag is ze er voor het laatst. Dankjewel Lieke voor alles was je voor onze Brigitte hebt gedaan, hebt betekend! Daar kan geen diploma en ook geen werkervaring, die je inmiddels genoeg hebt, tegenop. Het ga je goed met je volgende baan! Uiteraard weer in de zorg.

 

Guido Bindels (60, panellid Nederland Onbeperkt), is journalist en auteur, maar bovenal vader van Brigitte. Over hoe het is om te leven met een kind met een meervoudige beperking schreef hij het boek ‘Brigitte’. Zie www.guidobindels.nl