Blog Guido: “Alleen al vanwege die lach..”

Je bent de liefste papa omdat… De zelfgemaakte kalender van mijn dochter Suzanne hangt, ruim twintig jaar later, nog steeds aan de muur. Met twaalf redenen waarom ze zo blij was met mij. Gekregen voor Vaderdag. Mooie tekeningen met in fraaie letters telkens achter de puntjes het waarom. Vooral om juni moet ik nog steeds glimlachen. Omdat… je zoveel oestrogenen hebt. Het was haar verwijzing naar de vrouwelijke kant in mij, een link naar het zorgzame.

Het meisje werd een tiener, een puber. “Als je ontbijt op bed wilt moet je in de keuken slapen”, stond er op een latere Vaderdag op het krijtbord in de keuken. Ergens was ik blij dat ik van dat gekruimel in bed af was.

Kleine kinderen worden groot. Papa’s worden opa’s. Zo hoort het te gaan in een leven waarin alles volgens plan verloopt. Maar soms volgt dat plan een ander pad. Zoals bij Brigitte, mijn oudste dochter. Voor haar zal ik altijd die papa met zoveel oestrogenen blijven. Brigitte kan niet praten, niet lopen, geen dingen zelf doen. Ze is altijd klein gebleven. Ernstig meervoudig gehandicapt heet dat in vakjargon, maar ze is bovenal mijn mooie, lieve meisje met prachtig stralende ogen en een aanstekelijke lach.

Ik ken mensen met kinderen als Brigitte die moeite hebben met feestdagen. Het doet hen verdriet als ze anderen zien feestvieren op een manier die zij niet met hun kind kunnen beleven. Ze zijn blij als zo’n dag weer voorbij is. Maar juist op dat soort dagen vind ik het belangrijk om vrolijkheid uit te stralen.

Woorden geven de werkelijkheid richting, wat je uitspreekt ga je denken, voelen, doen. En dat kan zijn uitwerking hebben op diegene waar je juist het meest van allemaal van houdt, je zorgintensief kind. Niet alleen liefde is ‘besmettelijk’, zorgen zijn dat ook. Het vermenigvuldigt zich wanneer je het met iemand deelt. Vaderdag is zo’n feestdag waarop je, al is het nog zo moeilijk, even alle zorg en verdriet opzij moet proberen te zetten. Zelfs al past die feestmuts je niet. Geloof me, je krijgt er veel voor terug.

Vorig jaar had Brigitte voor mij op haar dagbesteding een tekening gemaakt. Natuurlijk kan ze dat niet zelf. Een begeleidster op de groep had een potlood in haar handje geklemd en samen met haar het andere handje nagetekend. Ernaast hadden ze nog wat x-jes gekrabbeld. Toen ik het uitpakte en hardop bewonderde, schonk Brigitte mij haar meest stralende lach. Ik zag trots in haar ogen. Zo mooi!

Ik was benieuwd wat ik dit jaar weer van mijn inmiddels 28-jarige meid zou krijgen. De mensen van de dagbesteding hadden me het toen ik haar vrijdagmiddag ophaalde al stiekem in mijn handen gedrukt. Vanmorgen pakte ik het ‘nietsvermoedend’ uit.

Een kartonnen bordje met kleurige strepen en een ‘olympische’ nummer 1 erop geplakt. Met het woord papa erboven. Enthousiast en glunderend hield ik het als een ware kampioen omhoog. De lach van een trotse Brigitte was opnieuw goud waard.

Vaderdag

 

Guido Bindels (60) is journalist en auteur, maar bovenal vader van Brigitte. Over hoe het is om te leven met een kind met een meervoudige beperking schreef hij het boek ‘Brigitte’. Zie www.guidobindels.nl